Пт 20 лют 2015
Ідэя наведаць Бельгію нарадзілася спантанна і апраўдала даўно
прыкмечанае не толькі мной назіранне: спантаныя рашэнні прыносяць
ў наша жыццё самае лепшае. А пачыналася ўсё не так ужо вясёлкава:
дажджлівым вераснёўскім днём я не ведала, што з сабой зрабіць, каб
пазбавіцца ад стану поўнай разбітасці – напярэдадні прыйшлося
панервавацца. Але я ведала верны спосаб, каб дапамагчы сабе – зайшла ў
любімае кафэ, замовіла какава з Марэнга і напісала смс аднаму,
які жыве ў Італіі. Мой сябар – гэта скарб, пару хвілін зносін з
ім вяртаюць на мой твар усмешку. Мы ведаем адзін аднаго ўжо гадоў 20 і
ва ўсім знаходзім разуменне, адзіныя мы і ў запале да вандраванняў.
Слова за слова, я паскардзілася аднаму на восеньскую хандру і вырашыла
напрасіцца да яго ў госці ў Італію – ветрык з возера Гарда ўжо
аднойчы разагнаў маю тугу, правераны сродак. сябар
пацікавіўся, колькі дзён я магу прысвяціць паездцы. У мяне была
тыдзень. Ён адказаў – супер, гэтага дастаткова для паездкі ў Бельгію,
паляцелі? Я пагадзілася не разважаючы!
Мы дабраліся да Бельгіі лоукост Ryanair, квіток з Мілана
абыйшоўся нам усяго ў 40 еўра. Лоукостовские рэйсы ў Бельгіі
прымае аэрапорт Шарлеруа, які знаходзіцца ў Валёнскі часткі
Бельгіі ў 50-ці кіламетрах ад Бруселя. Бліжэй – у 11-ці
кіламетрах у Завентеме размешчаны асноўны аэрапорт Бруселя,
які прымае рэйсы буйных авіякампаній. У Брусэль лёгка дабрацца
на цягніку з Парыжа ці Амстэрдама – гадзіну ў шляху, і вы ў мэты.
З аэрапорта лёгка дабрацца ў сталіцу Бельгіі на аўтобусных
шатла, якія курсуюць кожныя паўгадзіны і па папярэдняй
он-лайн бронировке могуць абысціся ў 10 еўра на чалавека. У
прыпынку шатла турыстаў сустракае першы характэрны бельгійскі
водар – аўтобусы паркуюцца прама насупраць кіёска, гандлёвага
бульбай фры – яна лічыцца нацыянальным бельгійскім стравай і яшчэ
не раз сустрэнецца вам у бельгійскім падарожжы. У Бруге ёй нават
прысвечаны цэлы музей! Вядома, ад гэтых пахаў слінкі цякуць і рукі
цягнуцца да кашалька за пятиевровой купюрай – менавіта столькі каштуе
вялікая порцыя бульбы, шчодра запраўленая маянэзам. Не варта
спяшацца – у цэнтры Брусэля на кожным кроку можна купіць такую ж
порцыю за 1,5 еўра, узяць у суседняй краме бутэлечку знакамітага
бельгійскага піва (у краіне вырабляецца больш за 900 яго гатункаў) і,
прысеўшы прама на маставой галоўнай плошчы Гранд скокі, зладзіць
гарадской пікнік.
Шатл прывозіць падарожнікаў да аднаго з трох вакзалаў
Брусэля – Паўднёвым (Gare du Midi або Brussel-Zuid). Ён вельмі зручны
як адпраўная кропка для падарожжа па Бельгіі, бо з яго сыходзяць
цягнікі і ў Фляндрыю – у Антвэрпэн, Гент, Бруге, і ў паўднёвую
франкафонных частка краіны – Валёніі. А калі ў планах для пачатку
паглядзець сам Брусэль, то проста ў будынку вакзала лёгка знайсці
аднайменную станцыю метро і за паўгадзіны даехаць у любую частку
Бруселя. Мы ж пайшлі пешшу – кватэра, якую мы знялі на час
знаходжання ў Бельгіі, знаходзілася ў 15 хвілінах хады ад вакзала, і
столькі ж часу спатрэбілася нам, каб дайсці да цэнтра горада.
Якое ж было наша здзіўленне, калі мы ўбачылі, як называецца
вуліца, якая вядзе нашаму часоваму жытле: бульвар Сталінград!
Пікантнасці дадавала тое, што Сталінград – цэнтральная вуліца
мараканскага квартала.
У першы ж вечар у Брусэлі мы паспелі шмат: убачылі статую
Пісаючага хлопчыка, цэнтральную плошчу Гранд Плас, на ёй –
гарадскую ратушу і раскошныя сярэднявечныя палацы. праз
прымыкаюць да плошчы Каралеўскія галерэі – пасаж самых дарагіх
буцікаў і месца сустрэчы брусельскай арыстакратыі ў былыя часы,
мы выйшлі на вуліцу Мяснікоў, дзе патрапілі ў атмасферу свята –
тут да сябе запрашаюць ўтульныя рэстараны нацыянальнай кухні,
багемныя кабарэ, тут жа размешчаны Theatre de Toone – тэатр
марыянетак, ён узначальвае спіс забаў Бруселя па версіі
Tripadvisor. Мы не змаглі прайсці міма гэтага свята жыцця і
прыселі за столік аднаго з рэстаранаў – вырашылі паспрабаваць адно з
традыцыйных бельгійскі страў – Moules frites, мідыі,
прыгатаваныя ў вінным або піўным соусе з зелянінай, падаюцца з
бульбай фры. Да іх прынеслі дзіўныя прыборы, разабрацца з
якімі мы, да свайго сораму, змаглі толькі падключыўшыся да
вай фай.
У гістарычным цэнтры турысты могуць купіць і паспрабаваць усё,
што лічыцца візітнай карткай Бельгіі: шакалад самых вытанчаных
відаў і мудрагелістых формаў, карункі і габелены, і, вядома ж
бельгійскія вафлі, водар якіх немагчыма забыцца. іх падаюць
прасякнутымі сіропам і джэмам, з марозівам, садавінай, паліваюць
шакаладам, смачна, жахліва!
Дзякуючы таму, што Брусель невялікі як для сталіцы горад,
асноўныя славутасці размешчаны кампактна і іх можна
аббегчы за дзень. Але ці варта спяшацца? лепш нетаропка
атрымаць асалоду ад шпацырамі па утульным кварталах Ило-Сакре і Мароль,
пасядзець на лавачках у парку 50-годдзя з выглядам на Трыумфальную арку.
Або правесці час, разглядаючы вінтажныя штучкі на блышыным рынку
у квартале Саблон, наведаць Атоміум – сучасны сімвал Бруселя
або модерновый European Quarter, дзе знаходзіцца Еўракамісія і
засядае Еўрапейскі парламент, бо Брусэль – яшчэ і сталіца
Еўрасаюза.
У Брусэлі лёгка адчуць сябе мясцовым жыхаром – насельніцтва горада
Шматнацыянальныя дзякуючы засяроджвання офісаў міжнародных
урадавых арганізацый, а так як Бельгія ў мінулым
краіна-каланізатар, бельгійскія конголезийцы – карэннае насельніцтва
краіны. Складана адрозніць турыстаў ад брюссельцев, таму здаецца,
што падарожнікаў у горадзе трохі і ад гэтага лягчэй дыхаць. чаго
не скажаш пра Бруге – мабыць, самым турыстычным горадзе
Бельгіі.
Падарожнікаў можна зразумець – патрапіўшы ў Бруге, апыняешся ў
атмасферы сярэднявечнай казкі, дзе пернікавыя домікі, кожны са
сваёй архітэктурнай адметнасцю, размясціліся ўздоўж каналаў. дзе ў
саборы Нотр-Дам захоўваецца адзіная статуя працы Микеладжело,
вывезеная з Італіі пры яго жыцця, а ў базыліцы Святой Крыві ў
хрустальным фиале захоўваецца кроў Ісуса.
Абавязковая праграма ў Бруге – пакатацца па каналах на
экскурсійным катэры, заадно паслухаўшы паўгадзінную экскурсію аб
горадзе на адным з еўрапейскіх моў, убачыць жывую
славутасць горада – велізарную сабаку, якая цэлымі
днямі спіць, падставіўшы сонейку пысу ў акне аднаго з дамоў на
канале. І, вядома, выпіць піва або гарачага шакаладу ў адным з
кафэ на рынкавай плошчы Гроце Маркт, разглядаючы гарадскую ратушу
з вежай Беффруа.
Дабрацца да Бруге (дарэчы, бельгійцы называюць яго мякка –
Брюш) лёгка: кожная гадзіна з Бруселя ідзе цягнік, які робіць прыпынкі
у Генце, Бруге і нарэшце ў Остэндэ. Туды мы трапілі
незапланавана – абышоўшы ўсе славутасці Бруге мы
зразумелі, што яшчэ маем часам і паспяваем даехаць да Остенде
и потом вярнуцца обратно, чтобы посмотреть Брюгге в иллюминации.
Остенде – горад-курорт і найбуйнейшы бельгійскі порт на Паўночным
моры. Чым бліжэй мы падыходзілі да пірса, тым складаней было трымацца на
нагах – марскі вецер літаральна зносіў з ног і принизывал да
костак, але пры гэтым прыносіў пах мора і захапленне ад адчування
бязмежных марскіх прастораў. Продрогнув на беразе, мы пабеглі
грэцца бар на набярэжнай, і порцыя каньяку прыйшлася вельмі
дарэчы.
Адзін з дзён мы прысвяцілі паездцы ў Антвэрпэн – таксама порт, але
рачны, на суднаходнай Шэльда. Гэта сусветны цэнтр ювеліраў і гандлю
алмазамі, прама на чыгуначным вакзале – які, дарэчы,
прызнаны самым прыгожым у Еўропе, зіхацяць вітрыны ювелірных
салонаў. Антвэрпэн – радзіма Рубенса, і ў саборы Найсвяцейшай
Маці Божай захоўваюцца два яго шэдэўра. сябарие работы художника, и еще
больш за 7-мі тысяч карцін, гравюр і скульптур розных эпох сабраны ў
Каралеўскім музеі прыгожых мастацтваў.
Зрабіўшы на памяць фота каля замка Сцен, паглядзеўшы на набярэжнай
экспанаты музея лодак пад адкрытым небам, пахадзіўшы па вузкіх вулачках
і не забыўшыся зазірнуць у Кітайскі квартал, дзе акрамя азіяцкіх
рэстаранаў ёсць і кітайскі, і будысцкі храм, і школа у-шу, мы
адправіліся назад да вакзала. Па дарозе мы часта сустракалі
артадаксальных габрэяў – менавіта іх суполцы належаць ювелірныя і
антыкварныя крамы ў Брыльянтавай квартале, там жа жывуць
нашчадкавыя огранщики алмазаў. Распачаты дождж прымусіў нас
паспяшацца схавацца ва ўтульным вагоне хуткаснага цягніка.
Валёніі мы вырашылі пакінуць на наступны раз – у Бельгію мы яшчэ
абавязкова вернемся!
